Babam, “ gelsene Haluk” diye çağırdı beni yan odadan.
Bu gün okul yok. Tatil. Işıl ışıl bir gün. Mayıs günlerinden biri. Sokak beni çağırıyor. Oyun oynamak geçiyor içimden. Ama, mutfaktaki masanın üzerine kitapları koymuş çalışıyorum. Kitap dediğime bakmayın. İlkokul sınıflarından birindeyim. Ya üç ya dört. Belki de ikinci sınıf. Okuma maceram yeni yeni başlıyor anlayacağınız. Babam neden çağırıyor ki beni? Tuhaf!
İlk hatırladığım bir ateş. Hıdrellez ateşiymiş sanırım. Sağa sola kıvılcımlar saçarak, salına salına gökyüzüne doğru uzanıp giden bir ateş. Bebekliğimde ilk hatırladığım bu. Annemin kucağındayım. Yumuşak bir beze sarmalamış beni. Döne döne ateşin üzerinden atlıyor. Gülüyor. Neşeli anneciğim. Ben de kucağında. Kucak. Sıcacık. İşte ilk “sevgi” yi tam da o anda orada hatırlıyorum. Tarihi tabii ki bilmiyorum. Ama ilk 23 nisan’ım o gündür benim. Sevgiyi hissettiğim gün. Annemin yüzünde “neşe” yi ilk gördüğüm an.
Jonathan Crary / 2013
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Kuzey Amerikanın batı kıyısında yaşamış herkes, yüzlerce kuş türünün her yıl kıta sahanlığı boyunca mevsimsel olarak bir aşağı bir yukarı çeşitli mesafeler kat ederek göç ettiğini bilir. Bu türlerden biri, beyaz taçlı serçedir.
Yöneticinin işi gerçekten de bir muammadır. Yani gizemli.
Bir iş olarak yöneticilik yapılıp yapılmadığını kavramak hiç de kolay değildir. İster bir şirketi yönetsin, ister bir devleti, isterse de köşebaşındaki bakkalı. Neyi yönetirse yönetsin. Bilinen tek şey var: yöneticinin yönetip yönetmediği sonuçlarda belli olur. Bunun başkaca bir yolu görünmüyor. Başlanması gereken nokta burasıdır. Yani bir yönetici, eğer uzunca bir süre sonunda hala sonuç alamıyorsa, beklenen sonuçlarla ilgili iyiye doğru bir gidiş yok ise, bunun anlamı iyi yönetemediğidir. Ya da yöneticilik işini yapamadığı. Zaten, herkes de yönetici olamaz ki!
Ne zaman bir pastanenin önünden geçsem, başımı hafifçe vitrine doğru çevirir, yan gözle bakarım. Acaba kırık mı diye. Vitrin camı çatlamış mı? Cam kırıntıları pastaların, kurabiyelerin üzerine dökülmüş mü? Pasta kremaları ezilip yerlere yapışmış mı? Aklımdan bu sorular geçer. Ve bir resim belirir gözümün önünde. Kırık tahta parçaları. Yırtılmış perdeler, bezler. Ters dönmüş çikolata kutuları. Üzerine basılmış. Ezilmiş. Yerde yan yatmış bir tartı. Ters dönmüş bir kasa. Her yana saçılmış bozuk paralar.
Bu neyin resmi?
Samanyolundan her zaman ziyaretçi gelmez. Uzaylı bizim misafirimiz. Onu iyi ağırlamalıyız. Ama biraz şaşkın gibi. Düşünceli. Boş boş bakıyor. Derinden ve anlamsız. Sanki tüm evrenin yükü aklına yüklenmiş. Evrenin nerelerinden geçmiş, neler görmüştür kimbilir! Evrenin hangi sırlarına sahiptir acaba? Bizlerin bilmediği. Tuhaf ama, yine de dünyanın haline biraz şaşırmış gibi. Dalıp dalıp gidiyor…
Bir an için yönetim kurulu olmasın. Seçilmesin. Ama kulüpte herkes yerli yerinde kalsın. Ne olur? Kulüpte işler durur mu? Aslında durmaz. Herkes çalışmaya devam eder. Hatta, belki herkes daha da çok çalışır. Canını dişine takar. Ama! Evet, ama tüm enerji sağa sola saçılır. Yöneticiler ve insanlar, neyi neden yaptıklarını bilmeden oradan oraya koşuşturup dururlar. Aslında, kendi işlerini çok doğru yapıyor da olabilirler. Verimli ve üretken bir çalışma yani. Ama acaba, doğru işi mi yapıyorlardır? Doğru zamanda mı yapıyorlardır? Yaptıkları işler, diğerlerine bir fayda sağlıyor mudur?
Aynalara ilk girdiğim günü hatırlıyorum. Birkaç arkadaş, akıntıburnunun ilerilerinden, yukarısından denize atlamıştık. Kıyıya yakın olarak, akıntının sürüklemesiyle birlikte yüzüyorduk. Önümüzde aynalar oluşmuştu. Bizi kucaklayan suyun itişleriyle aynaların bulunduğu yere doğru yaklaşıyorduk. Aynalardan sıyrılmak da mümkündü. Bir kaç kulaç atmak yetecekti. Ama hep de bu kadar kolaydır sanmayın. Özellikle sert havalarda ayrı bir maharet gerektirirdi aynalardan kurtulmak. Deniz bu! Ne yapacağı belli mi olur?
İlk 100 gün önemli. Çünkü ilk 100 gün ilk izlenimdir. Yönetim sahneye çıkar. Herkes izlemeye başlar. Taraftar da, genel kurul da, kamuoyu da. Taraftarı biliriz. Hepimiz taraftarız. Kulüplerdeki genel kurullar ise çoğu zaman tartışmalı bir ortamdır. Gergin. Eleştirmeye hazır. Tetikte. Bazan da sanki pusuya yatmış gibi. Bunun için ilk günler fırsattır yeni yönetimler için. Şanstır. Neden mi?
Birkaç yüzbin yıldır dolaşıyoruz şu ıvır zıvır dünyanın üzerinde. İnsanlar olarak. Merak ediyorum da, bu süre içinde, acaba hiç”ziyaretçi” geldi mi dünyamıza. Uzaylı demek istiyorum. Mesela Samanyolu galaksisinden. Bizim galaksimizden. Ya da “Cüce Büyükköpek” galaksisinden. Bizimkine en yakın olanı o . Dünyamıza uzaklığı sadece 25 bin ışık yılı. Gelselerdi ne konuşulurdu acaba?
kalemkağıt... 