“Hayat bir tabur vukuattır; kumandanı: tesadüf”. Cenap Şahabettin / (1870-1934), Servet-i Fünun dönemi Türk edebiyatının şiirdeki en önemli temsilcilerinden, doktor ve yazar.

Hayatıma bakıp.

Tuhaf sorular sorup. Garip cevaplar bulmuştum!

İlk gariplik “özgürlük” ile ilgiliydi. Hayat bana demişti ki. “Öyle bildiğin gibi yaşayamassın! Beni yaşamakta. Benimle yaşamakta özgür değilsin!..” Evet! Zor da olsa, bunu anladım. Bana çok garip gelmişti! Şaşırmıştım.. Ama. Daha da garibi  vardı! Devasa bir evrende. Bir köşeye atılmış bu insanlık. Hayatın karşısında, hiçbiri özgür olmayan bu insanlar.. Karanlık oyunların içinde. Yüzyıllardır, birbirleriyle özgürlük mücadeleleri yapıp duruyorlar. Bunu farkedince. Daha da çok şaşırıp. İsyan etmiştim. “Neyin kavgası bu? Nasıl bir mücadele bu? Şu kısacık hayatı. Doğru düzgün yaşamak varken. Ne ile uğraşıyorsun ey insanoğlu?” diye. Sessizce. İç dünyamda haykırmıştım…

“Hayat, bir oyuna benzer; istediğimiz kartları elde etmek elimizde değildir, ama oynamak elimizdedir”. / Terence Terentius (MÖ. 19o? – MÖ. 159?) Berberi  asıllı Latin Komedya yazarı.

Önünde sonunda. Her insan bir kavşağa gelir! İki yol kavşağına. Bunun bir üçüncüsü. Bir dördüncüsü yoktur. Orada. Sadece iki yol vardır!.. Oraya gelince de. Hiç bir insan. Bu kavşakta kalamaz!  Orada duramaz. İstese de, istemese de duramaz! O kavşağa gelince de. Önündeki iki yoldan birini. Ama sadece birini. Seçmek zorunda kalır. Ve o yolda. Yürümeye devam eder…. Devam eder… Geriye de dönemez!

En nihayetinde. Hayattan anladığım bu oldu!