Bir yönetici düşünelim. Bu yöneticinin. İyi yönetebilmek için. Yönetemeyen olmamak için. Neye ihtiyacı var? İşin kişilik yanını. Şimdilik bir tarafa bırakırsak. Yani yöneticinin. Yönetici olma kişiliğine. Yönetici olma mizaç ve ahlakına. Sahip olduğunu varsayarsak. Bu durumda geriye. Yönetici olma yetenekleri. Beceri ve kaabiliyetleri kalıyor. Nedir bunlar?
Bunlar. Evet bunlar o kadar çok ki! Sormayın gitsin!
Okumaya devam et
“Yönetemeyen neden yönetemez?” diye bir soru sorup. Düşünelim. Bakalım ne görürüz? Öncelikle. Yönetemeyenlerin hepsinin. Yönetici olmaya. Yönetmeye. Çok meraklı olduklarını görürüz. Ama. Farklı farklı sebeplerle. Başka ne görürüz? Şunu da farkederiz ki. Bunlar tek bir tür değildir! Çeşitleri vardır. Bazıları sahiden beceriksizdir. Ve işleri. Yüzüne gözüne bulaştırır. Bazıları ise doğrudan kötüdür. Işi değil. Kötülüğü organize eder. Bazıları iş ahlakı olmadığından yönetemez. Kimileri ise. Gerçekten şaşırtıcı ama. Yönetici olduğunun bile farkında değildir… Düşününce. Yönetemeyenleri. Kısaca. Üç ana başlık altında toplayabiliriz sanki.
Okumaya devam et
Soruyor herkes kendi kendine. “Salgın yönetiliyor mu? Göçler yönetiliyor mu? Afetler, yangınlar yönetiliyor mu?” Vatandaş soruyor. Gazeteciler soruyor. Politikacılar soruyor. Uzmanlar soruyor… TV kanallarındaki. Gezgin fikir pazarlamacıları (GFP) soruyor.. Soruluyor da! Peki bu sorudan. Kim ne anlıyor?.. Hadi. Göç. Salgın. Yangın. Bunların ne demek olduğunu. Anladığımızı kabul edelim. Çünkü bunları yaşıyoruz. Bunları görüyoruz.. Tamam da. Peki. Yönetiliyor ya da yönetilemiyor deyince. Herkes. Söyleyen ya da dinleyen. Bununla ne demek istiyor? Bundan ne anlıyor?… Bir sorun bakalım!
Okumaya devam et
Sadece şirketler için değil! Kendileri için de hikaye yazar İnsanlar. Hikayecilik mesleğinde olmayanlar bile yazar.. Bu türler daha çok. Konuşarak yazar! Yapılmamış kariyer hikayeleri. Yaşanmamış sevda hikayeleri. Olmamış kahramanlık hikayeleri. … Anlatırlar da anlatırlar. Yazarlar da yazarlar. Susturamazsın! Durduramazsın!
Okumaya devam et
SİO. ”.. ürünü mürünü bırakın; önce bir hikayeniz olsun!.. “ dedi ya. İşte o an. Tam da o an. Ürün ve üretim. Hakikatlerini eliyle itti. Hikayeleri tercih edip. Sonu olmayan bir yola girdi… Ama. Sakın ola üzülmesin süpürgeci CEO. Yalnız değil o! Onun gibi. Kimler var kimler! Sadece süpürgeci değil! Sakızcı. Temizlikçi. Arabacı. Dolapçı. Taşımacı. Çamaşırcı. Hepsinin bir hikayesi var!
Okumaya devam et
Dedi ki:… Öyle bir şey söyledi ki!.. Gerçekten. Kulaklarıma inanamadım! Dedi ki:… Nasıl söyleyeyim. Söylemeye dilim varmıyor!… Bunu söyleyen de. Kızıldereli SİU kabilesinin reisi değil! Hadi o söylese neyse. Söyleyen bir SİO. Bir şirketin en tepesindeki. Nasıl yazılıyordu!? CEO gibi değil mi? Evet! Söyleyen bir CEO! SİU değil SİO!
Okumaya devam et
Babam ısrar edince. Babamla annemin arasına. Bir yere iliştim.
Başladım dinlemeye. Radyoda konuşmalar var. Marşlar çalıyor. Alkış sesleri duyuyorum. Annemin göğsü inip inip kalkıyor. Sanki o küçük radyonun içindeymiş de. Olanları yaşıyormuş gibi bir hali var. Her ne oluyorsa. Babam da bir başka bugün. Yüzünde hafif bir gülümseme. Gözleri apaçık. Bakışları. Sanki radyoyu delip de geçiyor. Belli ki içinde bir fırtına kopuyor. Heyecanlı. Duygulu. Hiç olmadığı kadar. İkisinin de gözlerinde ince damlalar ışıldıyor. Ağlıyorlar mı acaba?
Okumaya devam et
Babam. Buğulu bir ses ile. “… gelsene Haluk” diye çağırdı beni yan odadan.
Bu gün okul yok. Bugün tatil. Işıl ışıl bir gün. Mayıs günlerinden biri. Mayıs’ı severim. Sokak beni çağırıyor. Oyun oynamak geçiyor içimden. Ama, mutfaktaki masanın üzerine kitapları koymuş çalışıyorum. Bu hep böyle oldu. Kitabı hep. Sokağa tercih ettim. İyi mi oldu bilemem. Kitap dediğime bakmayın. İlk okul sınıflarından birindeyim. Ya üç ya dört. Belki de ikinci sınıf. Okuma maceram yeni yeni başlıyor anlayacağınız. Babam neden çağırıyor ki beni? Tuhaf!
Okumaya devam et
Sineklik aralık kalmış. Oradan girdi kedi. Evin içine… Bahçede dolanan. Kedi sayısının çokluğuna bakınca. Yine de ucuz kurtardık. Girenler iki üç taneydi. Bir ikisi beni gördü. Ve hemen. Girdikleri yerden. Bahçeye sıçrayıp kaçtılar. Diğer biri daldı evin içine. Hem de ne dalış. Üst kata mı. Mutfak tarafına mı. Yoksa banyoya mı. Farkedemedim bile. Daha girer girmez de. Şangur şungur sesler. Bir şeyleri devirmeye. Kırmaya başladı. Korkudan her halde!.. Kayboldu. Saklandı yani..
Okumaya devam et
O kitaba bir sahafta rastlamıştım. On onbeş yıl kadar önceydi sanırım. Eski yıpranmış bir kitap. Yüz yüzelli sayfalık… Kaç el değiştirmişti kimbilir. Onu bilemem. Ama belli ki okunmuştu. Ben de. Bir solukta okudum… Büyük bir hayal. Büyük bir yüreklilik. Büyük bir mücadele. Ve. İnsanlık tarihinin. En görkemli. En etkili coğrafya buluşu… Böyle özetleyebilirim… Ama. “Bulundu da ne oldu?” derseniz.. O ayrı bir hikaye!
Okumaya devam et
kalemkağıt... 