Daha ilkokula gittiğiniz ilk gün bir müdürle karşılaşırsınız. Açılış töreninde konuşma yapar. Bir daha da görmezsiniz. Dersleri öğretmen anlatır. Soruları ona sorarsınız. “Peki bu okul müdürü ne yapar?” diye meraklanırsınız.İlerleyen yaşlarda, bir restorana girersiniz. Yemekleri garson getirir. Hesabı da. Yemekleri hazırlayan da mutfaktaki aşçıdır. Bir köşede durup etrafı seyreden şef garsonun ne yaptığı aklınızı kurcalar. Kurcalamaz olur mu?
Tabii ki yaşıyoruz. Nefes alıyoruz. Yani hayattayız. Ama yaşadığımızın farkına varıyor muyuz acaba? Hissedebiliyor muyuz yaşamış olmayı. Geçen ince zaman dilimleri dolduruyor mu tüm benliğimizi. Hayatta kalmaktan değil, yaşamaktan söz ediyorum. Yaşıyor muyuz? 80 yıl kadar önce Freud şöyle yazmıştı: “Hayatın iki temel atardamarı vardır : sevmek ve çalışmak.” Yaşadığımızı hissedip hissetmediğimizin ölçüsü bunlar olabilir mi acaba? Ne kadar da farklı iki ihtiyaç değil mi? Size de öyle görünmüyor mu?
kalemkağıt... 
